In Der Strafkolonie

Uzak bir ceza kolonisinde, yolcu sıfatıyla bulunan yabancı, ortamın ağırlığı altında bunalır. Etrafına bakınırken, gözleri ister istemez boşluğa takılır. Koloninin subayı, bu ilgisizliği yanlış yorumlayarak adamın ellerinden tutar, onu kendine çevirir ve sorar: "Buradaki utancı fark etmiyor musun?" Sessizlik, taş kesilmiş gibi duran manzaranın üzerine çöker. İnsan eliyle yaratılmış bu ıssızlıkta, adaletin nasıl bir biçim aldığını sorgulamak kaçınılmazdır. Kafka’nın keskin bakışı, acımasız bir sistemin gölgesinde kaybolan bireyi, çıplak ve çarpıcı bir dille anlatıyor.