Immanuel Kant’ın Son Günleri

Şubat 1804’ün soğuk günleri, Immanuel Kant için son demlerini getirmişti. Ölümünden aylar önce tuttuğu notlar arasında, eski bir şarkıdan alınmış bir dize dikkat çekiyordu: Şubat, diğer aylardan birkaç gün kısa olduğu için insanların en az yükü omuzladığı, en hafif geçen zaman dilimiydi. Sanki bu farkındalık, son günlerinin sessizliğinde ona huzur veriyordu. 11 Şubat Cumartesi sabahı, gözleri donuk ama durgun bir ifadeyle yatıyordu. Yanına yaklaştığımda, beni tanıyıp tanımadığını sormam üzerine cevap veremese de, yüzünü bana çevirdi ve öpmemi işaret etti. Solgun dudaklarına eğilirken, bu basit ama derin jestin ardında yıllar süren dostluğa duyduğu minneti, sevgiyi ve son bir veda olduğunu hissettim. O güne dek, bu kadar içten bir yakınlığı yalnızca kız kardeşine göstermişti. Bu öpücük, beni son kez tanıdığının ve belki de vedalaştığının sessiz tanığıydı.