İmkan'sızım

Aşkın en acı yanı, bitmiş olması değil; kalbin, o bitişi kabullenememesidir. Her gece aynı rüyanın peşinden koşmak, her sabah aynı boşluğa uyanmak... İlyas Şahin’in *İmkan’sızım*’ında, kaybedilenin ardından geriye kalanın ne denli ağır olduğunu hissedersiniz. Sevmek, belki de en güzel hata; ama sevememek, en derin yalnızlık. O artık yok, ya da var ama sizden çok uzakta. Elleriniz hâlâ onun saçlarını tarar gibi, gözleriniz hâlâ onun omzunda uykuya dalar gibi... Başka birine bakmak, ihanet gibi gelir; çünkü kalbiniz, o eski aşkın küllerinde yanmaya devam eder. "Belki bir gün daha çok severim," diye düşünürsünüz ama yüreğinizde ne umut kalır ne de cesaret. Bilirsiniz ki, sonu belirsiz bir denize açılmak, sizi batırmaktan başka işe yaramayacak. Adil değil, biliyorsunuz. Siz ona her şeyi verdiniz, o ise sizi unutup başka bir omuza yaslandı. Yine de isyan etmezsiniz. Çünkü o anlar, o dokunuşlar, o nefesler....