İmkansız

Arya’nın dünyası, cam bir fanusun içinde kurduğu güvenli sığınaktan ibaretti – ta ki ansızın koparılıp atılana dek. O an, her şeyin durduğu yerde paramparça oluverdi. Acı, boşlukla karıştı; boşluksa, ne tam huzur ne de kederdi. Ta ki Savaş’ın gözleriyle karşılaşana kadar. O masmavi bakışlar, tanıdık olmayan bir umudu alevlendirdi içinde. İlk kez zincirlerini kırmayı, fanusunun dışına adım atmayı göze aldı. Kalbinin hızlanan ritmi, dudaklarındaki titrek gülümseme, dünyanın geri kalanını unutturacak kadar güçlüydü. Arya, kaybetme korkusunu güce dönüştürerek imkansızı başarmaya kararlıydı. Bu, sadece bir aşk hikâyesi değil; zincirleri kıranların, boşlukta savrulurken bile umudu yakalayışının öyküsüydü.