İme

Kelimelerin altına gizlenmiş bir yolculuk bu. Pelin’in *İme* romanı, sessizliğin gürültüsünü dinlemeye davet ediyor okuru. Sayfalar arasında inilen her basamak, insanın kendi derinliklerine açılan bir kapı gibi. Dışarıdan bakıldığında yalnızca bir iniş sanılabilir; oysa her adım, kendini yeniden keşfetmenin başka bir yolu. Dokuz altı sayfada, sözcükler birer ipucu misali dökülüyor. Ne bir başlangıç var ne de bitiş; yalnızca anın içine çekilen, orada kaybolan bir bilinç akışı. Yazar, okuru kendi iç sesinin peşine düşürüyor, ta ki o ses artık yalnızca kendi sesi olmaktan çıkana dek. Kim bilir, belki de sonunda bulduğumuz, aradığımız değil, bizi bulan oluyor.