İmbat Rüzgarı

Gözlerden süzülen yaşlar, yüreğin en çıplak sesidir. Bazen bir ayrılığın acısıdır, bazen de toprağa dönüşen bedenin son hıçkırığı. Ağlamak, insanın kendini en savunmasız hissettiği anlarda açığa çıkan bir nehir gibidir; taşar, coşar, durulur. Kimileri için zayıflık sayılsa da, aslında yaşamın en saf halidir. Gökyüzü bile her gün ağlamaz mı? Yağmur damlaları, yıldızların gözyaşlarıdır belki de. Rüzgârın iniltisi, denizin kükreyişi, doğanın kendi hâlinde ağlayışı değil midir? Eğer gözlerinizden yaş akmıyorsa, belki de içindeki bazı duygular körelmiştir. Bir köşeye çekilip, yüreğinizin tutsak ettiği o mercanları serbest bırakın. Ağlamak, gülümsemenin kardeşidir; birinin yokluğunda öteki soluklaşır. Göz yaşları, insanı arındıran, hafifleten bir yağmur gibidir. Onlar olmadan yaşam, eksik kalır.