Ille’deki Venüs

Güneş batmak üzereyken Ille kasabasına doğru yola çıktık. Yolculuğun hemen öncesinde, genç gelin Matmazel de Puygarrig’in yaşlı ve tutucu teyzesi, vedalaşma anında gözyaşları içinde bir nutuk çekti. Kadınlık görevleri üzerine yaptığı uzun vaaz, utanç ve hüzünle dolu bir sahneye dönüştü. Yanımızda olmayan bu teyzeyi, ev sahibi M. de Peyrehorade, Sabin kadınlarının kaçırılışına benzetti. Ardından yola koyulduk; herkes gelini neşelendirmeye çalışsa da, genç kızın yüzündeki gölge bir türlü dağılmadı. Bu hikâyenin gerçekliği, dört güvenilir tanığın imzasını taşıyan resmi bir belgeyle destekleniyor. Oysa bu olaylar, günümüzde doğruluğu kabul edilen gerçeklerden çok daha önce yaşanmıştı. Yazarın ustalığı, kuşkuyu her daim canlı tutmasında yatıyor. Soğukkanlı bir anlatımla aktarılan gizem, kimi ipuçlarıyla derinleşiyor; birinin öfkesinin ya da kızgınlığının izleri, satır aralarında dikkatle seziliyor. Her ayrıntı.