İlk ve Son

Gözleri derin bir kuyu gibi çekiyor insanı, dudakları gülüşüyle dağlıyor yüreği. Ona tutulan, bir daha kendine dönemiyor; aşkın ateşinde kavrulup Mecnun misali çöllere düşüyor. Her bakışı bir çağrı, her susuşu bir işkence. Gündüzleri umutla bekliyor, geceleri "gel" diye yakarıyor; ama nafile. Sevgisi bir okyanus, aşmak için çırpınıyor, dalgalara kapılıp boğuluyor. Göz göze geldikçe eriyor, düşlerinde bile onunla kayboluyor. Bu aşk, bir lanet mi yoksa kurtuluş mu? Bilen yok. Tek gerçek var: O, sevenin halinden anlamaz, sadece çektirir. Ve seven, yine de vazgeçemez ondan.