İlk Nefes

Bazı insanlar öyle bir iz bırakır ki, yoklukları bile varlıklarından daha derin hissedilir. Onlar ne tam yağmura benzer ne de suya; çünkü yağmurun fazlası seller getirir, suyun azı susuzluk. Oysa onlar, doyulmaz bir bereket gibidir. Bir kez dokundu mu her şeye, artık onsuz bir hayat eksik kalır. Onların yokluğunda bile her şeyde bir parça onlar vardır sanki, sanki her şey biraz daha soluk, biraz daha anlamsız. Bu yüzden onlar, yürekteki şükrü çoğaltan, insanı yaratanına yaklaştıran birer vesile olur. Peki, bu izi nasıl anmalı? Her gün bir damla, her damla bir deniz olsun ister insan. Onların ilk adımına, ilk nefesine duyulan hayranlık, suskun kalmaya izin vermez. Her gün, o günün yağmuru altında ıslanmak yerine, denize dalmak gerekir belki de. Çünkü onlar, sadece bir anı değil, her anın kendisidir. Ve her gün, onların hatırına yeniden başlar.