İlk Kim Değişti

Doğa, insanın elinde yavaş yavaş şekilsizleşiyor. Kuşlar, plastik dallara yuva yaparken gagalarına yeşil boya bulaşıyor; yumurtaları bile artık gerçek değil. İnsan, emeksiz elde ettiği her şeyi hoyratça tüketiyor, çünkü kolayına geldiği için. Oysa yoktan var olan hiçbir şey, bir kez yok olduktan sonra geri dönmüyor. Tekstil atölyeleri balık yetiştiremiyor, torna tezgâhları kuş üretemiyor. İnsan, doğanın içinde elinde makasla dolaşıyor; en tehlikeli oyunu oynuyor. İp inceldikçe, parfüm kokuları gökyüzünü korkutuyor artık. Her şehirde, göğe bakma durakları olmalı; kuşları, bulutları, uçurtmaları hatırlatan, beton ormanını unutturan. Nerede olursa olsun, tek bir gök altında buluşmak yeterli. Denizlerde yüzen balıklar, ağaçların varlığından habersiz. Çoğu, ancak ağlara takılıp son bir kez gökyüzünü gördükten sonra ölüyor. Bu kısa ama derinlikli roman, tek bir cümleden yola çıkarak doğanın sessiz çığlığını.