İlk Işık

Zafer Şenocak'ın dizelerinde zaman, bir akıştan çok bir dokunuş gibi beliriyor. Anılar el değiştirirken geçmiş, bulanık hatıralar arasından süzülüp bembeyaz bir sabaha dönüşüyor. Güneş henüz doğmamışken her yerin aydınlık olması, şiirin kendine özgü büyüsü olsa gerek. Sözcükler inceldikçe evren, ışığın ihtişamıyla dolup taşıyor; hem göz kamaştıran hem de gizemini koruyan bir parlaklık bu. Şairin nefesi, heceler arasında sessiz bir köprü kuruyor. Gerçekle düş arasında ördüğü ağ, "ilk ışık" dediği o anı yakalamaya çalışıyor. Dilsizliğe merhem olan bu sessizlik, dinleyenleri ışığın diline davet ediyor. Her dize, bir nefes alıp veriş gibi, zamanın ötesine uzanıyor.