İlk Gibi Son

Zamanın sisinde kaybolmuş bir ses gibi: Neredeydik, hangi anın içindeydik? Güneşin yakıcı izleriyle sararmış saatler, umutsuzluğun kanat çırpan gölgeleri... Bir görünür, bir kaybolur gibiydiler. Kimdi onlar, kim bilir? Issız bir avlu, susuz bir kuyu, yan yana dizilmiş paslı kovalar... Tıpkı mevsimsiz bir ırmak gibi akıp gidiyorduk; ovada, ağaçta, kuşta. Ne oldu da böyle dağıldık? Kimin bu kırık testiler, bu çöken tortular? Hangi yalnızlık bu, hangi korku? Ellerimiz nerede, birbirimizi nasıl kaybettik? Düşüncenin derinliklerinde kaybolan bir yolculuk, varoluşun sessiz çığlığı...