İlk Dem

Yıllar geçse de içindeki o küçük kız hiç büyümedi. Üşüyen elleri, sızlayan dizleriyle hâlâ orada, yüreğinde saklı. Annesine sokulup nazlanan, babasıyla oyunlar kurup yarıda kalan anılarını biriktiren; büyüdükçe unutmak yerine, daha sıkı sarılan bir çocukluk. Masumiyetini korumaktan korkmadı, büyütmedi onu zamanın sert rüzgârına bırakmadı. Hüzünle karışık bir umutla, hep öyle kalmasını diledi: içindeki o minik kuşun yüreği, kanatları hiç kapanmasın diye. Geçmişin izleriyle yaşayan, hatıraların gölgesinde nefes alan bir yanını hep diri tuttu.