İkra

Deniz, bir yolculuğun eşiğinde durduğunda farkında değildir aslında attığı her adımın onu kendi özüne yaklaştıracağının. Kaz Dağları’ndan İran’ın tozlu yollarına, Petra’nın gizemli taşlarına uzanan bu serüven, yalnızca coğrafyayı değil, insanın içindeki derin boşluğu da kateder. Her uygarlık izi, bir zamanlar unutulmuş bir bağın hatırlatıcısı gibidir; yıldızlar, eski çağların fısıltılarını taşır sanki. Karşılaştığı her yüz, özellikle de Darya’nın varlığı, geçmişin değil, daha kadim bir çağrının izlerini sürdürdüğünü hissettirir ona. Akıl ile duygu, bilim ile inanç arasındaki çizgiler bulanıklaşırken, her yanıt yeni bir sorunun kapısını aralar. Deniz, sonunda tek bir soruyla kalakalır: Bu arayış, keşfetmek mi yoksa çoktan unutulmuş bir şeyi yeniden hatırlamak mıdır? Irmağın akışına kapılan damlacık gibi, belki de asıl yolculuk, kaynağa dönmektir.