İkra ile Uyanmak

Gecenin en derin sessizliğinde, bir meleğin kanatları nasıl da paramparça olur da içinden bir gölge doğar? Düşen harflerin ardına sığınanlar, yaşamın gölgesinde sırıtarak yürürken, biz usulca çekiliriz; bir elif gibi, bir vav gibi, karanlıktan sıyrılıp kendi varlığımızın ışığında yeniden doğarız. Var olmak, zihnimize dokunan sözcüklerle içimizde uyanan bir topluluğa sabah olabilmektir. Çocukluğumun puslu anılarından geliyorum. Bir cami gördüğümde, bir okulun bahçesinde dolaştığımda yüreğim yanar; aklım, çürümeye yüz tutmuş bir yaprak gibi telaşa kapılır. Kütüphanelerin alevler içinde kaybolduğu günler gibi eksilir, yok olurum. En gerçek halim, düşüncenin kıpırtısına kapandığım, inzivanın sessizliğinde belirir. Şafaktan önce gökyüzüne yayılan o titreşimler gibi, zihnimde bir hareketlenme başlar. Sınırsız bir ufka açılmış, derinliği kestirilemeyen bir okyanusta, yavaş yavaş ilerlerim. Yolculuk uzun, adımlarım ise sabırlı.