İkna Odası

Nermin, Nuray ve Seher’in yolları üniversite koridorlarında kesişir; ama onları bir araya getiren, yalnızca dostluk değil, aynı zamanda paylaştıkları sessiz isyandır. Başörtüsü yasağının gölgesinde geçen yıllar, sadece dersliklerde değil, iç dünyalarında da kapılar kapatır onlara. Nermin’in dudaklarından dökülen "İyi ki beni almadınız" cümlesi, aslında yılların biriktirdiği öfkeyi, hayal kırıklığını ve inatçı umudu taşıyan bir itiraftır. Dışarıda bırakıldıkları her kapı, onları daha da güçlendirir; çünkü bilmektedirler ki, görünmez duvarların ardında kalanlar, aslında kendilerini değil, onları kapatanları tanımlar. Yıldız Ramazanoğlu, yakın tarihin acıtıcı bir kesitini, üç kadının gözünden anlatıyor. İkna odaları, tel örgüler, soğuk koridorlar... Hepsi birer sembol artık; bir sistemin nasıl da bireyleri yok sayabildiğinin, ama aynı zamanda direnişin nasıl yeşerebileceğinin kanıtı. Roman, dışlanmanın.