İkinci Bir Şans Yoktur

Çocukluğun o samimi dostlukları, kimi zaman kardeşten bile yakın gelir insana. Yılların verdiği güvenle sırtını dayadığın o insanlar, bir gün ansızın hançeri saplayıverirse? İyi niyetle dolu bir yürek, herkesi kendisi gibi sanırken, en yakınındakilerden gelen ihanetle sarsılır. Bir zamanlar gülümseyen gözler, kini kusmaya başladığında, o sevecen insan yerini soğuk bir zalime bırakır mı? Bu hikâye, vefanın, bağlılığın ve saf iyiliğin sınırlarını zorluyor. Güvenin kırılma sesi, kemiklerin çatırdamasıyla yankılanırken, okur da o acıyı ensesinde hissedecek. Merhametsiz bir ses, dökülen çayın bardağa dönmeyeceği gibi, kimseye ikinci bir fırsat tanınmayacağını haykırır. Peki ya bu sözler, dost sandığın biri tarafından söyleniyorsa? Gerçek mi, yoksa sadece bir yanılsama mı?