İki Satır

Rüzgârın ilk uğultusu kulaklarında yankılanırken, suyun toprağa dokunuşunu izliyordu. Damlaların sıçrayışı, mürekkebin kâğıtta bıraktığı iz gibiydi; taze, canlı, geçip giden anların kokusunu taşıyordu. Ağaç diplerinde kurumaya yüz tutmuş yapraklar, hışırtılarıyla bir şarkı söylüyor, renklerini yavaşça solarken bile hayatın inatçı direnişini fısıldıyordu. Her şey bir anın içinde eriyip gidiyordu sanki; rüzgâr, su, mürekkep ve yapraklar, birbirine karışan seslerle bir hikâye anlatıyordu. O hikâyenin içinde kaybolmak, belki de var olmanın en saf haline dokunmaktı.