İki Kıyı

Deniz kıyısındaki üç beş ev, dalgaların inatçı ritmine teslim olmuş. Balıkçıların ağları gergin, kadınların gözleri ufukta. Bir zamanlar sakin akan hayat, şimdi fırtınanın pençesinde. Deniz, öfkeli bir canavar gibi taş duvarlara çarparak kulakları sağır eden bir uğultuya dönüşüyor. Güneş batarken, karanlıkla birlikte içine kapanan evlerin bacalarından dumanlar yükseliyor; yosun kokusunu bastıran yemek kokuları, bekleyişin sessizliğini dolduruyor. Hangi eller bu tuğlaları örmüş, hangi sevdalar bu duvarlara sığınmış, bilinmez. Fatma Nuran Avcı, *İki Kıyı*’da, sınırları belirsiz bir zaman diliminde savrulan insanların hikâyelerini anlatıyor. Balıkçıların, kadınların, yolculukların arasında mekik dokuyan karakterler, dertlerini yüreklerinde taşıyarak bir kıyıdan diğerine geçiyor. Öyküler, denizin değişken yüzü gibi inişli çıkışlı; bazen hüzünlü, bazen umutlu, ama her daim gerçek. Yazar, edebiyatın imkânlarını.