İki Kişilik Yalnızlık

Birlikteyken bile yalnız kalınan anlar vardır; özellikle de o yalnızlık iki kişiyken. Sevgiyle örülmüş bir başlangıç, zamanla sessizliğin ağırlığına yenik düşer bazen. *İki Kişilik Yalnızlık*, bir evliliğin içine sızan o derin suskunluğu, bastırılmış sözleri ve görmezden gelinen acıları satırlara döküyor. Sevmek yetmiyor artık, anlamak unutuluyor; sessizlik ise çığlıktan daha gür çıkıyor kulaklarda. "Her şey ne kadar güzeldi eskiden," diye iç geçiren bir kadının suskun isyanı, "Lütfen, beni dinle," diye yalvaran bir adamın geç kalmış pişmanlığı... Aralarında büyüyen o soğuk mesafe, uzaklaşan bedenler, kopan bağlar... Ve sonunda, yalnızlığın bile iki kişilik olabileceğini fark ettiren, yürek burkan bir hikâye. Peki, evlilik gerçekten iki kalbin birleştiği bir yolculukken, nasıl olur da zamanla iki yabancıya dönüşür? Birlikteyken bile yalnız kalmak mümkün müdür? Her sayfası bir itiraf, her satırı bir sızı.