İki Kişilik Rüyalar

Rüzgârda savrulan anılar gibiydi bu sayfalar; okudukça durulup, duruldukça yeniden dalgalanan. Kim bilir hangi avlularda unutulmuş, hangi eşiklerde beklemişti bu hikâye? Sanki her satır, tanıdık bir kokuyu andırıyordu: ıslak toprak, eski tahta, yağmurdan sonra açan yasemin... Ama kapılar, her zamankinden tuhaftı. Bir yanıyla sizi içeri buyur ederken, öte yanıyla "Buradan ötesi yok" diye fısıldıyordu. Kâğıda dökülen rüyalar, suya yazılsaydı belki de böyle okunurdu; hem yakın hem uzak, hem apaçık hem de hiç görünmez. Okuyanlar, kendi hikâyelerinin bir yerinde buluverdi kendini; sanki yıllardır aradıkları o evin kapısı, sonunda aralanmıştı. Ama içeri adım attıklarında, oranın da aslında bir rüya olduğunu fark ettiler.