İki İnsan İki Anıt

Eduard Zuckmayer, yeni evine taşındığında tanıdık bir huzur bulamadı. Duvarlar, eskiden alıştığı o dinginliği taşımıyordu artık; sesler yankılanmıyor, ruhunu sarmıyordu. Bu mekan, sanki geçmişin izlerini silmek için inşa edilmiş gibiydi – sert, soğuk ve kendiyle barışık olmayan bir ada. Oysa o, yılların biriktirdiği bilgelikle, sakin bir köşede düşüncelere dalmayı özlüyordu. Hanna’sız geçen günlerde, eski alışkanlıklarla terasta uykuya dalmışken, rüzgârın çaldığı çan sesi onu uyandırdı. Gözlerini açtığında, sanki Hanna’nın dokunuşunu hissetti. "Geliyorum," diye mırıldandı, geçmişin gölgesiyle bir an için yeniden buluşmuş gibi. Ama gerçek, sadece rüzgârın esintisiydi.