İki Hemşehri

Emekli bir öğretmenin balık tutarken tanıştığı eski mahkûm Nuri, sessizliğini bozmadan önce uzun uzun düşünür. Yüzündeki tereddüt, içindeki fırtınayı ele verir; söyleyeceklerinin ağırlığı altında ezildiği her halinden belli olur. Sigarasından derin bir nefes çekip, "Hemşerim," diye söze başladığında, sesi titrer gibi gelir. Cezaevinin soğuk duvarları arasında dinini, inancını geride bıraktığını itiraf ederken, gözlerinde yılların yükü okunur. "Vicdanım bana yeter," der, ama cümlesinin ardında yatan acı, kelimelerden çok daha derindir. Öğretmen, bu adamın hikâyesinde cezaeviyle imanın çatışmasını, insanın kendi içindeki savaşı görür. Nuri’nin suskunluğu, aslında anlatılmayı bekleyen bir ömre işaret eder.