İki Göz Sıvı

Gözlerinden süzülen yaşlar, kumun üzerine düşerken tuzlu bir iz bırakır. Dalgalar umursamaz, okyanus anlamaz; kum bile nemin kaynağını bilmez, sadece hisseder. Rüzgâr dinlemez, uğuldayarak geçip gider. Hıçkırıklar boğazında düğümlenir, ciğerlerine tuz dolar, ama sabah yine de doğar. Zaman akar, geride yalnızca bir uğultu kalır – ne gözyaşı yetişir, ne de içindeki boşluk dolar. Ömür, bir şeyler umarak geçerken, geriye yalnızca sessizlik ve kaybolan izler bırakır. Buğra Giritlioğlu’nun dizelerinde, acının ve umudun ince çizgisi, tuzlu bir rüzgâr gibi eser.