Iki Bahce Bir Pencere

O eski taşların üzerine oturup bahçenin yorgun duvarlarına dokunsaydım, acaba annemin o günlerde neler hissettiğini anlayabilir miydim? Defnenin gövdesine sarılsam, onun hüznünden, umutlarından küçük bir iz bulabilir miydim? Hatice ve onun gibi kadınlar... Hayatın en zor anlarında dimdik ayakta kalanlar. Her birinin hikâyesi, kelimelere sığmayacak kadar derin. Onları bir arada tutan, belki de bu ortak mücadeleleri. Yaşama sımsıkı tutunan, acıyı da sevinci de olduğu gibi kabul eden kadınlar. Dilek gibi hepimizin belleğinde, zamanın tozlu raflarına kaldırılmış bahçeler vardır. Yıllar geçse de, o pencereden geriye dönüp bakmak isteriz. Anıların ve fotoğrafların peşinden giderek, acının, sevincin iç içe geçtiği bir yolculuğa çıkmaya ne dersiniz? Bu yolculukta Dilek’le birlikte, çocuk yaşta İstanbul’a gelen Hatice ve onun kadınlarıyla tanışacaksınız. Kaderin getirdiği zorluklarla sınanan, ama hiçbir zaman.