İhtiyar Savaşçı

Cengiz Dağcı, *İhtiyar Savaşçı* üzerinde çalışırken kendini bir anlatıdan çok bir yolculuğun içinde bulur. Bitirdiği müsveddeyi okumadan çekmeceye kaldırır; ne biçimsel kaygılar ne de edebi değerlendirmeler aklını kurcalar. Öykü yazmak, onun için Kızıltaş ve Gurzuf sokaklarında dolaşmak, bir cenazeye katılmak, mezarlığa uzanan yolda yürümek gibidir. Yazarın zihninde canlanan karakterler, gerçekten var olmuş gibi hissettirir kendini; sanki o da aralarındadır. Öykünün sanatsal ölçütleri değil, yaşattığı duygu önemlidir Dağcı için. Bu kadarı, onun açısından yeterlidir.