İhtişam

Martin, varoluşun uçurumlarında sallanan bir cambaz gibiydi; ayaklarının altındaki ağın hayal olduğunu fark ettiğinde, düşüş korkusu yerini çılgın bir özgürlüğe bırakıyordu. Oysa o, bu baş dönmesini yaşayanları imrenerek izlerken, kendi hesaplarının matematiğine sığınmaktan başka çare bulamıyordu. Evrenin sonsuz trapezlerinde savrulan düşünceleri, bir yandan hesap kitapla örülü bir güven arayışına, diğer yandan bu güvenin aslında bir yanılsama olduğunun farkına varmaya çalışıyordu. Her adımında, hem korkunun hem de arzunun ince çizgisinde yürüyor, bu ikilemin ağırlığı altında eziliyordu. Nabokov’un fırçasından çıkan bu portre, insanın kendi zihninde kurduğu dünyalarla gerçeklik arasındaki o ince, kaygan ipte nasıl da sallandığını gözler önüne seriyordu.