İhtiras

Evlerin dört duvarı artık içindeki fırtınayı saklamaya yetmiyordu. Aynaya dönüp kendine sordu: Hangi yüzle karşı koymalıydı dünyaya? Benzeyenlere mi, yoksa hiç benzemeyenlere mi? Yıllardır içine gömdüğü her şey, o aynadaki yansıma ile konuşulurdu zaten. Bir de erkeklerin yarattığı hayal kırıklıkları vardı. Yaşam dediğin, Melis’lerden mi oluşurdu, erkeklerden mi, yoksa ikisinden de mi, belki de hiçbirinden? Sorgulamak yerine duyarsızlaşmak, burnu havada dolaşmak kolaycılıktı. Oysa bu, üzerimize yapıştırılan "insan" etiketini ucuzlatmaktan başka bir işe yaramazdı. Alın yazısından dem vuracaksak eğer, unutmamalıydı: Kader, iyileştirici bir güç değil, kendi yıkıcı tutkularımızın, sorgusuz kabullenişlerimizin eseriydi. Şimdi o delice yazılmış kader, harflerin arasında saklı; önünde, arkanda, sağında ya da solunda. Gizli olanı bulmak, yüceltir. Yücelsin diye dünya dönsün.