İhtar

Cizre’nin dar sokaklarında yankılanan sesler, yaşamın ve ölümün kesiştiği bir eşiğe işaret ediyor. Minarelerin gölgesinde kaybolan renkler, adeta bir uyarı gibi: Artık suskun kalmanın zamanı değil. Bir avuç insan, karanlık dehlizlerde kaybolmuş adaletin peşine düşerken, her adım bir şiir dizesi gibi ağırlaşıyor. Gazete manşetleri, gerçeğin üzerine örtülen bir yalanın izlerini taşıyor. İktidar sahipleri, vicdanlarını unuttukları bir oyunun içinde kaybolmuşken, bahçıvanların elleri güllerle dolu ama sarayların kapıları kapalı. Beyaz bayraklar çekilse de, hiçbir kale teslim olmuyor. Bu hikâye, bir toplumun çığlığına dönüşen sessizliğin, nasıl da kanlı bir ibret levhasına çevrildiğini anlatıyor.