İdris’in İdris

1977’nin Ocak ayında *Edebiyat* dergisi, bir sayısını tümüyle tek bir öyküye ayırdığında edebiyat dünyası şaşkınlık içinde kalmıştı. Nuri Pakdil’in yayın yönetmenliğini üstlendiği dergide, Yaşar Kaplan’ın *İdris’in İdris* adlı eseri, dönemin alışılmış anlatı kalıplarını zorlayan üslubuyla dikkat çekti. Öykünün devamı Şubat sayısında yer bulurken, Nisan ayında ise *Arınmak Artık Azgın Alazda* başlıklı ikinci uzun öykü okurla buluştu. Zamanın çok ötesinde bir anlatı dili ve teknik ustalıkla yazılan bu iki eser, yıllar sonra Kaplan’ın öykü serisinin ikinci kitabı olarak yeniden yayımlandı. Adının anlamıyla kaderi arasında kurulan gizemli bağ, öykünün merkezinde yer alır. "İdris olsun" diye fısıldanan dualar, bir çocuğun omuzlarına yüklenen umutlarla örülüdür: Görmesin gördüklerini, duymasın duyduklarını; yaşasın başkalarının yaşayamadıklarını, yaşatsın yaşatamadıklarını. Kokusu ruha sinen, adı ise İdris.