İdilikler

Bu topraklarda bahçe dediğin, bazen bir kadının dudaklarından dökülen şiir kadar taze, bazen bir üzüm tanesinin buruk tadında gizli. Kimi zaman narın kızıllığında annesini arayan bir çocuk, kimi zaman da ıslığın çapkın mavisi gibi uçarı. Balıyla yaramaz bir incir, tazeliğiyle yeni açmış bir erik misali, suyla buluştuğunda yeniden doğar. Harflerin açtığı kapıdan geçerken, onun bahçesinde buldum seni. Sözcükler orada, sanki ilk kez yeşermiş gibi canlı, taptaze. Her satır, bir fidana dokunmak gibi; kökleri derinde, dallarıysa gökyüzüne uzanmış. İçinde kaybolmak değil, yeniden keşfetmek var.