İdam Edilen Hayaller Mecmuası

Yasin Balcı’nın kaleminden dökülen her satır, sessiz bir isyanın ve derin bir özlemin izlerini taşıyor. Sözcükler, adeta bir nehir gibi akarak duvarları aşarken, bazen coşkun bir çağlayana, bazen de usulca sızan bir damlaya dönüşüyor. "Taştan duvarlar"ın ardında saklı kalanları, "kalbe gelen ahenk"le dile getiriyor; buzun eriyişini, suya kavuşan bir türkünün nağmeleriyle anlatıyor. Doğu ile batının, umut ile kırgınlığın, yenilgi ile zaferin iç içe geçtiği bu metinlerde, gecikmişlik korkusunun yanı başında bir acelecilik de var: "Artık hiçbir şey eksik kalmasın." Şairin iç dünyasından süzülen imgeler, eski İstanbul’un gazel tınılarıyla buluşuyor; sepya tonlarında bir davet gibi uzanıyor sayfalara. Her adım, geçmişin sokaklarında bir keşfe dönüşürken, yürekte ferman dinlemeyen bir isyanın kıvılcımları yanıyor. Balcı, buz dağının suya kavuşma türküsünü söylerken, aslında kendi içindeki sessizliğin de çözülüşünü müjdeliyor.