İçinize Dönün

Uzaklaştıkça kaybettiğimiz, unuttukça çürüyen bir yer var içimizde. Bir zamanlar imparatorlukların yıkıldığı, savaşların yenilgiyle damgalandığı topraklarda, ruhumuz da kendi küçük mağlubiyetlerini yaşadı. Dışarıya gösterdiğimiz yüz, cilalı bir ayna gibi; arkasında ise yıllardır bakmadığımız, bakmaktan korktuğumuz bir bahçe uzanıyor. O bahçede, yalnızlığımızın gölgeleriyle sarılı ağaçlar, kökleri çürümüş, meyveleri kurtlanmış. Kendimize dönmek, belki de en zorlu yolculuk. Herkesin gözünden kaçtığımız, herkesin sözünden sıyrıldığımız o sessiz ülkeye adım atmak... Orada, içimizdeki fırtınalar dinmiyor; suskunluğun ardında bir tufan saklı. Dışarıya sızdırmadığımız, bastırdığımız, unuttuğumuz ne varsa, hepsi burada. Belki de asıl savaş, içimizde kaybettiğimizdir.