İçimizden Biri

Şehirler beton yığınlarına dönüşürken doğayı saksılara sığdırmaya çalıştık. İnsanları üst üste yığılan apartmanlara tıktık, bir avuç toprağın özlemiyle kavrulduk. Aramıza ördüğümüz duvarlar, yükselen katlar kadar kalınlaştı. Gülümsemek unutuldu, selam vermek bile lükse dönüştü. Ey kara kaşlı, kara tenli, kara bahtlı; sana sesleniyorum! Sabahı bir merhaba ile karşıla. Güneşe, saksıdaki çiçeğe, sokaktaki çocuğa gülümse. Sonra da apartmanın en huysuz komşusuna dön, önce tebessüm et, ardından selam ver. Bener Bulduklu’nun dediği gibi: Herkese merhaba demekten çekinme. Küçük bir selam, dünyayı değiştirebilir.