İçimin O Yalın Ezgisi

Arayışın peşinde koşarken kaybettiğim yer hep bendim; oysa bulmam gereken, hep içimde saklıydı. Her sevda, bir zafer gibi başlasa da sonunda yenilginin acı tadı kalır yürekte. Ölüm gibi ağır, ama kabullenmesi bir o kadar imkânsız. Üstüne serptiğimiz küller zamanla sertleşir, taşlaşır; geride kalanı unuttuğumuza inanmak isteriz. Oysa içimizdeki ateş, külün altında hâlâ yanmaya devam eder. Kaybedilen savaşların yenilgisi, bir ömür boyu sırtımızda taşınır. Zihnimdeki sisli dağlardan yükselen çello sesleri, hiç susmaz. Nereye gitsem, bu ezgiler peşimden gelir; içimi deler, yaralar. Ta ki ben tükenene kadar. Gecenin büyülü maviliği gibi derinlere çeker beni düşüncelerim; dağılıp serpilir, imge olmaktan çıkar, soyuta dönüşür. Yalnızlığım, dumanlı dağ başlarını andırır; binlerce kederin şekillendirdiği bu doğayla baş etmek, onu aşmak mümkün değildir.