İçimden İnsanlar Düşüyor

Demet Özdemir’in satırlarında hayat, çıplaklığıyla akıyor; ne süslü caddelerin parıltısı ne de gösterişli hayallerin yaldızı var. Sözcükler, sokakların tozunu, insanların içindeki sessiz çığlıkları taşıyor adeta. Kimi zaman bir kâğıt toplayıcının umarsız yürüyüşü, kimi zaman hüthüt kuşunun peşindeki bir çocuğun kanlı elleri, kimi zaman da yıkıma direnen bir mahallenin inadı beliriyor sayfalarda. Öyküler, seyretmekle yetinmiyor; okuru, düşenlerin, kalanların, kaybolanların tam ortasına bırakıyor. Acı da var, umut da, hepsi aynı gerçekliğin parçası. Zerafet’in terzi atölyesindeki hayalleri, Mehmet’in horoza dönüşen korkuları, Yusuf’un direnişi… Her biri, görmezden gelinen ama yanı başımızda duran hayatların izini sürüyor. Özdemir, anlattıklarıyla okuru değil, içimizdeki o karanlık kuyuyu aydınlatmaya çalışıyor. Düşenler, çığlıklarını duysun diye.