İçimdeki Yolcu

Şebnem Akarsu’nun satırlarında ilk kez karşılaştığımda, yazdıklarının sadece kâğıda dökülmüş sözcükler olmadığını hissetmiştim. Cümleleri, bir nehir gibi coşkuyla akarken, bu akış onun sesine, bakışlarına, hatta ellerinin hareketlerine sinmişti. Gezmek, görmek, düşünceleri kâğıda dökmek onun için bir varoluş biçimiydi; tıpkı bir derenin doğal yatağında akması gibi. Çetin Altan’ın dediği gibi, yazmak içinden gelen bir dürtüydü onun için – kahkahalar gibi, hapşırmalar gibi. Bazıları yazmayı şöhretin kapısı sanır, bazılarıysa yaşadıklarını unutmamak, unutturmamak için yazar. Şebnem ikinci gruptandı; yazmak onun için bir teslimiyet, bir akıştı. Kurumsal hayata veda edip yola çıktığında, zamanla süzülmüş anılarını, iç hesaplaşmalarını ve gözlemlerini bizimle paylaşıyor. Bu satırların, sizin de içinizdeki denize ulaşabilmesi umuduyla… Belki de varlığımızın anlamı, bu yolları açabilmekten geçiyor.