İçimdeki Sen

Nazlı, Mişa’nın gözlerinde kendini gördüğü anı hatırlıyor: "Seni ölüme gönderemezdim. Ya içinde ben varsam?" Oysa Mişa’nın sesindeki titreme, sadece korkudan değil, yıllardır sakladığı bir sırdan da geliyordu. Nazlı, başta ondan kaçmak için çırpınırken, şimdi vampir olmasına rağmen onsuz bir geleceği hayal bile edemiyor. Diğer ilişkilerinde hep aldatılmış, terk edilmişti; Mişa ise ona dokunduğunda, sıcak bir yaz rüzgârı gibi tenine değen bir koruma hissi veriyordu. Mevlana’nın dizelerini okurken, önce yaratıcıyı, sonra Mişa’yı düşünüyor. "Bu duyguyu bir daha bulamam," diye geçiriyor içinden. Ölüm bile onları ayıramazmış gibi geliyor ona. Mişa’nın gözlerindeki yansıma, artık içindeki bir parçaya dönüşmüş; onsuz geçen her gün, eksik bir nefes gibi.