İçimdeki Nehir

Gidenler ardında yalnızca anılar bırakmaz; geride kalanların yüreğinde bir boşluk, bir özlem fırtınası estirir. Bazen bir gülün açması, bazen de bir şelalenin serin sularına bırakılan tek bir yaprak, kaybın ağırlığını hafifletir. O gece, babasının gülleri sanki her zamankinden daha canlı, daha derin bir anlam taşıyordu. Ahra’nın, babasının ve Anzor’un hatıraları, dalından koparılan güllerle birlikte şelalenin kucağına bırakıldı; sonsuzluğa karışsın, huzur bulsun diye. Özlem, kimi zaman bir imtihan, kimi zaman da bir tesellidir; geride kalanlar için.