İçimdeki Göç

Dünyaya adım attığımızda, unutulmuş bir sözün yüküyle geldik sanki. Önce bedenimize, sonra ailemize, en sonunda da bu hayata alışmaya çalıştık. Kimimiz kolay uyum sağladı, kimimiz ise kaybolmuş gibi hissetti kendini. Ferit, bu yolculukta en çok zorlananlardan biriydi. Henüz kim olduğunu bile tam kavrayamadan, yetimliğin ve yalnızlığın soğuk yüzünü tanıdı. Arkadaşlıklar kurulamadan bitti, mekanlar sahiplenilemeden terk edildi. Acı, keder ve ihanet, anlamlarını öğrenmeden yaşandı. Ferit, bu karmaşadan ancak büyüyerek kurtulabileceğine inandı. Dış dünyanın savurduğu bedeninden sıyrılıp, içindeki göçe tutundu. Bu kez yalnız olmayacaktı; belki bir dokunuş, çorak topraklarda yeşeren filizler gibi umudu yeşertecekti. Karanlığın ardından güneş, gri bulutların arasından doğacak ve belki de bu kez kendi izini sürmeye başlayacaktı.