İçimdeki Epilepsi

Epilepsiyle yaşamanın zorluklarını, bir öğrencinin gözünden anlatan bu roman, dışlanmanın acısını yüreğinde hisseden genç bir kızın sesine kulak veriyor. Çevresindeki bakışlar, fısıltılar ve kaçınmalar onun da herkes gibi iki gözü, iki ayağı olan bir insan olduğunu unutturuyor sanki. Kimileri onu deli yerine koyuyor, kimileri bulaşıcı bir hastalığı varmış gibi davranıyor; kapı kollarına bile dokunmaktan çekiniyor. Oysa o, sadece hasta. Grip olan, düşen, kalbi kırılan herkes gibi. Sınıfta sessizce otururken, gözlerden okunanları anlamakta zorlanmıyor. Renklerin içinde moru seçiyor; yalnızlığın rengi. Ama burada, aralarında. Anlatamadıklarını içine gömse de, varlığını hissettiriyor. Epilepsi bulaşmaz, delilik de değil. Sadece bir hastalık. Ve o, bu gerçeği fısıldayarak değil, yaşayarak gösteriyor.