İçimde Kızıl Bir Gül Gibi

Denizin tuz kokusu, martıların çığlıkları ve dalgaların beyaz köpükleri arasında savrulan bir şehir düşünün. İstanbul, minareleriyle gökyüzüne uzanırken, eski evlerin tahta panjurları rüzgârda gıcırdıyor, güvercinler cami avlularında kanat çırpıyor. Ayşe Kulin, bu satırlarda doğup büyüdüğü şehre duyduğu özlemi, bir şairin dizelerine sığınarak anlatıyor. Londra’da geçen günlerinde, ne tepeler ne de Boğaz’ın mavisi var; sadece Nazım Hikmet’in şiirleri, onu yeniden İstanbul’a, çocukluğunun sokaklarına taşıyor. Bu kitap, bir yazarın ustasına duyduğu derin hayranlığın ve memleket hasretinin zarif bir itirafı. Kısa ama yoğun bir metin; edebiyatın, anıların ve özlemin iç içe geçtiği bir yolculuk. Kulin’in kaleminden dökülen her cümle, okuyucuyu da kendi hatıralarının peşine düşürüyor.