Içimde kızıl bir gül gibi--

İstanbul’un tuz kokan rüzgârı, martıların çığlıklarıyla dolup taşarken, Aysun Kulin’in kaleminden dökülenler, şehrin sesine kulak veren herkesi sarıyor. Boğaz’ın dalgalarına vuran beyaz köpükler, eski cumbalı evlerin ahşap gıcırtıları, camilerin minarelerinden süzülen ezanlar... Hepsi, uzak bir diyarda, Londra sokaklarında kaybolmuş bir yüreğin özlemine karışıyor. Yazar, kendi şehrinden koparılmış gibi hissettiği anlarda, Nazım Hikmet’in dizeleriyle yeniden bağ kuruyor geçmişine. Bu kitap, bir şairin sözlerine duyulan minnetin, edebiyat aşkının ve anılara sığınmanın zarif bir anlatısı. Kulin, İstanbul’u sadece görüntülerle değil, sesleriyle, kokularıyla, hatta yokluğundaki sızıyla yeniden canlandırıyor. Kısacık ama derin bir yolculuk sunan bu metin, bir şehre duyulan hasretin, sanatla nasıl teselli bulduğunu gösteriyor.