İçimde Kalmasın

Zamanın ne önemi vardı ki? Kolundaki saat, yetişmen gereken yerler, hepsi anlamsızlaşmıştı artık. Senin zihninle benim yüreğim, yaşayan ölüler gibiydik ikimiz de. "Senden bıktım" diyenlere verecek cevabım yoktu; asıl bıktıran, senin beyninde dolaşan tilkiydi. Kavgalar sebepsiz patlak veriyor, hemen barışılıyordu; ne bir anlamı vardı ne de gereği. Kahvenin kırk yıl hatırı mı? Tepenin ardında Kaf Dağı yoktu artık. Kadının adı bile yoktu, soyadı da. Ne ders alan vardı ne ders veren, gidenlerden haber soran, kalanları umursayan da. Gençken karar verememiş, yaşlandığında uygulayacak vakit bulamamıştın. Kalplerde sevgi, saygı, vicdan yoktu; ama en ufak olayda hesap sorma, intikam alma hırsı vardı. Söyleyecek sözüm mü? Siz yaşayanların bana verecek bir şeyi yoktu. Oysa benim size sunacaklarım hep oldu ve olmaya devam ediyor. Çocukluğum, devlet hastanelerinin suskun hemşirelerinin fotoğraflarıyla dolu, iyodoform.