İçimde İntihar Korkusu Var

Duvardaki çatlaklar gibi içimizde de zamanla büyüyen, görünmez yarıklar var. Bir köşede unutulmuş genç kızların sessiz bekleyişi, askere giden oğlunun dönüşünü gözleyen annelerin sabırsız nefesleri, sevgilisinin adım sesini kapıda kollayanların titrek umutları... Hepsi, yüreklerimizin ağır yükü altında eziliyor. Medresenin loş odalarında Kur’an ayetlerini ezberleyen genç kızların gözlerindeki anlam arayışı, tekstil atölyelerinin nemli havasında ter döken işçilerin yorgun elleri, nakkaş tezgâhlarının başında meslek öğrenmeye çalışanların direnci... Bu yürekler, taşıdıkları anlamın ağırlığına daha fazla dayanamıyor sanki. Gördüklerimiz karşısında şaşkına dönüyor, çağın gürültüsüne yetişmeye çalışırken ayaklarımız bir türlü sağlam basmıyor. Üstümüzden atamadığımız acemilik, her adımda peşimizde sürükleniyor. Ve içimizde, farkında olmadan büyüyen bir korku: Ya bu yükü taşımaktan vazgeçersem? Ya dayanamazsam?.