İçimde Hoşçakaldın

Çocukluğumuz, annemizin yırtıp attığı takvim yapraklarının peşinden koşmakla geçti; anteni düzelten babamıza "Oldu, bırak!" diye bağırırken, dondurma külahının yere düşüşüne içlenirdik. Hanımeli çiçeklerinin balını emer, leblebi tozunun tadında kaybolurduk. Sonra büyüdük; üniversite koridorlarında "Bir arkadaşıma uğrayacaktım" diye bahaneler uydururken, son kuruşumuzla eve dönerken taksiciye gündüz tarifesi açtırmayı umardık. Hayat, bazen geçmişin gölgesinde, bazen geleceğin hayalinde asılı kaldı. Kimine göre çok erken, kimine göre çok geç geldik bu dünyaya. Anların karmaşasında kaybolurken, her bir hatıra, koca bir ormanın derinliklerinde saklı ağaçlar gibi büyüdü. O ormanın en köklü ağaçlarından biri, siyah önlüklü ilkokul sıralarından tanıdığımız Derya’dır. Geçmişi önümüze serdiğinde, Arı Maya silgilerinin kokusu burnumuzda tütmeye başladı. İyi mi oldu? Evet, çok iyi oldu. Ağlamıyorum, gözüme leblebi tozu kaçtı sadece.