İçeri

Gece yarısı, ayın soğuk ışığı altında yürüyen birinin adımları sessizliği deler. Issız yollar, uzaklaşmak için seçilmiş gibidir; ama gözler, her gölgede peşini bırakmaz. Ormanın derinliklerine doğru ilerlerken, dikenli patikalar bedeni yorar, ruhu ise daha da ağırlaşır. Yine de durmak yoktur; içeri, hep daha içeri... Aşkın ikili doğası, bu yolculuğun merkezinde atar. Kimi zaman kucaklaşan, kimi zaman çatışan iki ses, sonunda çoğalır ve topluma uzanır. Bireysel acı, politik bir çığlığa dönüşür; sevginin gücü, değişim umuduyla ülkenin kapılarını zorlar. Emre Erol, aşkın eşiğinden geçerek bulduğu cesareti ya da kırgınlığı, yalın bir dille anlatıyor. Saf duyguların peşinde, dünyayı yeniden kurma hayaliyle konuşurken, sorgulamalar derinleşir. Sevdiğine sarılır gibi topluma sarılır; en samimi sözcüklerle yeni bir düzenin temellerini atar. İki zıt kutbun dansı, bu metinde hükümetleri sarsacak kadar güçlü bir.