İçebakış Fragmanları

Bazen hayatın daralan duvarları arasında sıkışıp kalır insan; dışarıda aradığı huzuru, aslında içindeki karmaşanın derinliklerinde bulabileceğini fark etmez. Bir şehirden diğerine koşmak, yeni yüzler görmek, maceralara atılmak... Hepsi geçici bir ferahlama sunar belki, ama ruhun asıl susuzluğu başka bir yerde gizlidir. Gerçek yolculuk, kilometrelerle değil, kalbin kapılarını aralamakla başlar. Bir odadan ötekine geçer gibi, sessizliğin kucağına oturmak; seccadenin üzerinde geçen birkaç dakikanın, yılların yükünü hafiflettiğini görmek... İnsan, sevdikleriyle bağ kurarken Yaradan’ı unutur mu hiç? Oysa asıl bağ, kalbin en derin köşesindeki boşluğu dolduracak olandır. Hazlara, insanlara, dünyevi telaşlara sarılmak, ruhun açlığını daha da artırır. Bazı yaralar vardır, unutulmaz; bazı çıkmazlar, aşılmaz gibi görünür. İşte tam o an, içten içe yükselen bir ses, duaya ve ibadete çağırmaya başlar insanı. Kalbin.