İç Çekişlerimiz

Odadan yükselen ani bir çığlık, sessizliği paramparça ettiğinde, ikimizin de gerçeklikle bağının ne denli kırılgan olduğunu bir kez daha anladım. "Bu dünyada yalnızız," diye mırıldandığım anda, Ayşe’nin titreyen bedeni depremzedeler gibi sarsılıyordu. Gözlerini hızla kırpıştırarak odayı tararken, ürkek bir ceylanı andırıyordu. Sanki görünmeyen bir tehdit, her köşeden ona yaklaşmaktaydı. O an fark ettim: içimizdeki çalkantılar, dışarıdaki hayata dair ne varsa, hepsini bir sis perdesinin ardına itiyordu. Gerçek olan tek şey, bu boğucu belirsizlikti.