İç Bulantım

Vücudu ona yabancılaşmıştı sanki. Midemdeki o tanıdık bulantı değil, her zerresine yayılan bir isyan; sanki bedeni, kendisine ait olmayan bir şeyi dışarı atmaya çalışıyordu. Oturduğu sandalye bile ona düşmanca davranıyordu – bir bacağı havada, adeta "kalk buradan" der gibi. Yatağına uzandığında ise üzerindeki çarşaf bile rahatsızlık veriyordu; sevişmek, dinlenmek, hatta sadece var olmak bile imkansızlaşmıştı. Çay içmek istediğinde bardak elinden kayıyor, kumanda kanalları değiştirmiyor, fare imleci donup kalıyordu. Eşyalar bile ona karşıydı artık. İnsanlar da öyle. Her şey, herkes, her an bir reddediş içindeydi. Sanki dünya, onun varlığını kabullenmeyi reddediyordu.